به گزارش زنان بیدار ، هدف قرار دادن عامدانه تأسیسات ضروری مانند نیروگاههای برق، شبکههای آبرسانی، سیستمهای ارتباطی و زیرساختهای حملونقل، فراتر از یک تاکتیک نظامی، نقض صریح قوانین و کنوانسیونهای بینالمللی و مصداق بارز «جنایت جنگی» محسوب میشود.
حقوق بینالملل؛ خط قرمز حملات نظامی:
کنوانسیونهای ژنو و پروتکلهای الحاقی آن، چارچوب روشنی را برای تفکیک میان اهداف نظامی و غیرنظامی ترسیم کردهاند. بر اساس این معاهدات، زیرساختهایی که بقا و زندگی روزمره جمعیت غیرنظامی به آنها وابسته است (مانند آب، برق، بهداشت، غذا و ارتباطات)، از حمایت ویژهای برخوردارند و نباید مورد حمله قرار گیرند، مگر آنکه این زیرساختها به طور مشخص برای اهداف نظامی مورد استفاده قرار گیرند و حمله به آنها تنها راه ممکن برای تضعیف تواناییهای نظامی دشمن باشد، آن هم با رعایت اصل تناسب و اتخاذ تدابیر احتیاطی برای به حداقل رساندن آسیب به غیرنظامیان.
تبعات انسانی و اجتماعی حملات به زیرساختها:
حمله به زیرساختهای حیاتی، تبعات انسانی ویرانگری به دنبال دارد که فراتر از خسارات مادی است:
بحران سلامت عمومی: قطع آب سالم و سیستم فاضلاب، گسترش بیماریهای واگیردار را تسریع میبخشد. خاموشی بیمارستانها، توانایی ارائه خدمات درمانی حیاتی را مختل میکند.
ناامنی غذایی: اختلال در زنجیره تأمین و توزیع مواد غذایی، انبارها و سیستمهای خنککننده، منجر به کمبود و فاسد شدن مواد غذایی میشود.
فلج شدن ارتباطات: قطع شبکههای ارتباطی، امکان اطلاعرسانی، امدادرسانی و هماهنگی نیروهای امدادی را سلب کرده و به اضطراب و سردرگمی عمومی دامن میزند.
آسیبهای اقتصادی بلندمدت: تخریب گسترده زیرساختها، بازسازی و احیای اقتصادی را برای دههها به تأخیر میاندازد و بار سنگینی بر دوش نسلهای آینده تحمیل میکند.
نقض حقوق اساسی: حق حیات، حق سلامت، حق دسترسی به آب و غذا، و حق برخورداری از ارتباطات، همگی با حمله به این زیرساختها نقض میشوند.
تهدیدات اخیر و مسئولیت جامعه بینالمللی:
اظهارات و تهدیدات ترامپ مبنی بر هدف قرار دادن عامدانه زیرساختهای حیاتی ایران، در هر قالبی که باشد، محکوم و مغایر با اصول بنیادین حقوق بشردوستانه است. اینگونه تهدیدات، صرفنظر از انگیزههای پشت پرده، مسیر را به سوی تشدید درگیریها و افزایش رنج و مصیبت برای غیرنظامیان هموار میسازد. جامعه بینالمللی، سازمانهای حقوق بشری و نهادهای مسئول در رعایت قوانین جنگ، وظیفه دارند اینگونه تهدیدات را قاطعانه محکوم کرده و بر پایبندی طرفین به تعهدات بینالمللی خود تأکید نمایند.
حملات عمدی به زیرساختهای حیاتی، تنها آسیب فیزیکی به یک کشور نیست؛ بلکه عملیاتی است که بقای یک ملت را نشانه میرود و حقوق اساسی میلیونها انسان را پایمال میسازد. این اقدامات، فارغ از توجیهات نظامی احتمالی، در چارچوب حقوق بینالملل، مصداق بارز جنایت جنگی بوده و مسئولیت پیگرد و مجازات عاملان آن، بر عهده نهادهای ذیصلاح بینالمللی است. احترام به زیرساختهای غیرنظامی، نه یک انتخاب، بلکه یک الزام قانونی و اخلاقی در مخاصمات مسلحانه است.
ارسال نظر