به گزارش زنان بیدار ، در سه روز گذشته، هوای سقز با جشنواره زیویه بوی شکوفایی و غرور میداد. جشنوارهای برپا شده تا یادمان نرود این سرزمین، فقط خاک و سنگ نیست؛ نفس تاریخ است، صدای نیاکان است، و تپش دل زنانی است که با صبرشان تمدن را زنده نگه داشتهاند.
در این جشنواره، حضور پررنگ زنانِ روستایی و هنرمند، رنگ دیگری به فضا بخشیده است؛ از دستساختههای بومی گرفته تا نغمهها و آیینهایی که از عمق جان برمیخیزند.
آنها آمدهاند تا نشان دهند توسعه فقط پروژه و طرح نیست — بلکه «احساس»، «هویت» و «زندگی» است.
امیر زارعزاده دبیر جشنواره، در گفتوگو با زنان بیدار، گفت:
«زیویه نه فقط میراث باستانی، بلکه دانشگاهی زنده از فرهنگ و خرد زنانه است. امسال تلاش کردیم زنان فعال این منطقه را در محور رویداد قرار دهیم تا پیام روشن ما به گوش همه برسد: هیچ توسعهای بدون زنان ممکن نیست.»
در بخش پایانی جشنواره، از بانوان پیشرو در عرصههای فرهنگی، اجتماعی و کارآفرینی روستاهای منطقه تقدیر میشود؛ تقدیری که شاید ساده باشد، اما در دل خود معناهای عمیقی از احترام و باور به زن ایرانی را نهفته دارد.
زیویه امسال دوباره بیدار شده است؛
با صدای زنان، با نگاه مادران، با لبخند دختران، و با ایمان به آیندهای که از دل همین خاک جوانه میزند.
«زن؛ ریشهی زندگی، افق فردا، تپش زیویه.»
ارسال نظر