به گزارش زنان بیدار ، در دل هر جامعه، جایی باید برای زنان باشد؛ جایی امن، پر از نور، آغشته به هنر، اندیشه و توانمندی. اما در بسیاری از شهرهای ما، بهویژه در منطقه موکریان و بوکان، زنان هنوز خانهای به نام «خانه فرهنگ» ندارند؛ خانهای که میتواند مأمن یادگیری، رشد فردی، شکوفایی استعدادها و رهایی از چرخههای تکراری محرومیت باشد.
مسئله کجاست؟
امروز صدها دختر و زن تحصیلکرده در منطقه مکریان با انبوهی از مهارتها و آرزوها، در خانهها نشستهاند، بیآنکه جایی برای آموزش، تبادل تجربه یا حتی یک گردهمایی فرهنگی داشته باشند.
نبود مراکز توانمندسازی، زنان را در برابر بیکاری، فقر، خشونت و تبعیض اجتماعی بیپناه گذاشته است.
خانه فرهنگ میتوانست نقطه پیوند میان زن و جامعه باشد؛ جایی برای یادگیری زبان، موسیقی، صنایع دستی، مهارتهای کارآفرینی، آموزش حقوقی و روانی؛ اما چنین ظرفیتی در بوکان هنوز به رؤیایی دور بدل شده است.
چرا اهمیت دارد؟
زنان نیمی از جمعیتاند؛ اگر نیمی از جامعه نتواند نقش فعال ایفا کند، توسعه هرگز رخ نخواهد داد.
خانه فرهنگ تنها یک ساختمان نیست؛ پلی است برای عبور زنان از انزوا به مشارکت اجتماعی.
توانمندسازی زنان، سرمایهگذاری برای آیندهای روشن است؛ چراکه زن توانمند، خانوادهای توانمند و جامعهای پویا میسازد.
مطالبه مردمی چیست؟
از این پس، جامعه مدنی، فعالان فرهنگی و رسانه ای و حتی خانوادهها، خواستار ایجاد خانه فرهنگ و مراکز توانمندسازی زنان در بوکان و منطقه هستند. مطالبهای ساده اما حیاتی:
محلی برای آموزش مهارتهای زندگی و اشتغال.
مرکزی برای مشاوره حقوقی و روانی رایگان.
فضایی برای گردهماییهای فرهنگی، هنری و ورزشی زنان.
کارگاهی برای شکوفایی استعدادهای دختران جوان در حوزههای علمی و هنری.
چه باید کرد؟ (راهکارها)
۱. شهرداری و شورای شهر میتوانند بخشی از اعتبارات فرهنگی را به ایجاد یا بازسازی ساختمانی ویژه خانه فرهنگ زنان اختصاص دهند.
۲. فرمانداری و اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی باید این موضوع را در اولویت برنامههای توسعه شهرستان قرار دهند.
۳. بخش خصوصی و خیّرین میتوانند در قالب مسئولیت اجتماعی سرمایهگذاری کنند؛ ایجاد چنین مرکزی نه هزینه، که سرمایهگذاری پایدار است.
۴. تشکلهای مردمی و انجمنهای زنان میتوانند با مطالبهگری مستمر، این خواسته را به مطالبهای همگانی و غیرقابل چشمپوشی تبدیل کنند.
۵. مدارس و دانشگاهها میتوانند نخستین پشتیبانان این ایده باشند و فضای خود را موقتاً برای کلاسهای توانمندسازی زنان اختصاص دهند تا خلأ فعلی کاهش یابد.
شهر بدون خانه فرهنگ زنان، شهری است نیمهکاره؛ شهری که بخشی از روح خود را از دست داده است. امروز بوکان و منطقه موکریان بیش از هر زمان دیگر نیازمند آنند که زنان نه در حاشیه، که در متن توسعه قرار گیرند. مطالبه ایجاد خانه فرهنگ زنان، نه یک خواسته لوکس، بلکه یک ضرورت حیاتی برای آینده این دیار است.
«زنان بیدار؛ صدای زنان بیخانه، فریاد خانهای برای فرهنگ»
امیر ایزددوست | سردبیر زنان بیدار
ارسال نظر