وب سایت خبری تحلیلی زنان بیدار

به گزارش زنان بیدار ، در کوچه‌های فراموش‌شده‌ی تاریخ محلی ما، گاهی یک نام، چون فانوسی کوچک، تمام تاریکی‌ها را روشن می‌کند.
نامی که نه تریبون داشت، نه تابلویی، نه حمایتی… اما در دل نسل‌ها ریشه کرد.
نامی از تبار مهربانی، رنج، خلوص و ایستادگی.

پروین عبدالله‌زاده گولی، بانویی بی‌ادعا که با دستان خالی، اما قلبی لبریز از ایمان، دیوار به دیوار بی‌مهری‌ها ایستاد و مادر ورزش بوکان شد.
او اولین بازیکن نوجوانان والیبال، اولین مربی، اولین مدرس نجات غریق، اولین معلم شنای رسمی این دیار بود.
او تربیت کرد، ساخت، درخشید، نوشت، آموخت، نجات داد، و هیچ‌گاه دست از بودن برنداشت…
بی‌آن‌که جایی، اسمی از او باشد.

او پروین است؛
و اگر این روزها فرزندان مکریان در آب، در زمین، در دانشگاه، در جامعه می‌درخشند، ردِ نامِ او بر تمام مسیرها پیداست.
اما هنوز هیچ اداره‌ای، هیچ مسئولی، هیچ نهاد رسمی‌ای حتی یک بار نامش را با احترام فریاد نکرد.

 ما در آستانه انتشار گزارشی بسیار متفاوت، عمیق، احساسی و مردم‌پسند از زندگی و تلاش‌های فراموش‌شده‌ی این بانوی پیشگام، دل‌نشین و تأثیرگذار است؛
روایتی که ممکن است برای نخستین بار، نوری بیندازد بر چهره‌ای که سال‌هاست برای دیگران چراغ بوده است.

 منتظر باشید؛
روایت بانویی که اگرچه دیده نشد، اما جهان را برای دختران این شهر تغییر داد.