به گزارش زنان بیدار ، مواد مخدر، پیش از آنکه یک «جرم» باشد، یک تهدید خاموش برای خانوادههاست؛ تهدیدی که بیشترین قربانیانش، زنان و کودکاناند. گسترش توزیع مواد در بوستانها، محلهها و فضاهای عمومی، امنیت روانی مادران را میرباید و کودکان را زودتر از آنچه باید، با چهره خشن آسیبهای اجتماعی روبهرو میکند.
در چنین شرایطی، برخورد قاطع پلیس با شبکههای توزیع مواد مخدر، صرفاً یک اقدام انتظامی نیست؛ بلکه اقدامی پیشگیرانه برای حفاظت از آینده نسلهاست.
چرا پاکسازی بوستانها برای زنان اهمیت دارد؟
بوستانها و فضاهای عمومی، برای بسیاری از زنان تنها محل تنفس اجتماعی، ورزش، گفتوگو و حضور مستقل در شهر است. وقتی این فضاها آلوده به مواد مخدر یا حضور توزیعکنندگان میشود، اولین گروهی که عقبنشینی میکند، زنان و کودکان هستند.
پاکسازی این فضاها، یعنی بازگرداندن شهر به شهروندان واقعی آن؛ به مادران، دختران و کودکان.
جمعآوری معتادان متجاهر؛ امنیت با رویکرد انسانی
برخورد با معتادان متجاهر اگر صرفاً امنیتی باشد، چرخه آسیب را متوقف نمیکند. اما معرفی آنان به مراکز درمان و بازپروری، نشان میدهد که امنیت پایدار، بدون درمان و حمایت اجتماعی ممکن نیست.
این رویکرد، همزمان از یکسو چهره شهر را برای خانوادهها امنتر میکند و از سوی دیگر، امکان بازگشت آسیبدیدگان به زندگی سالم را فراهم میسازد.
زنان، اولین سنسورهای ناامنی اجتماعی
تجربههای میدانی نشان میدهد که زنان، زودتر از هر گروه دیگری نشانههای ناامنی را حس میکنند؛ از تغییر مسیرهای روزانه گرفته تا محدود کردن حضور اجتماعی خود و فرزندانشان.
هر اقدامی که این حس ناامنی را کاهش دهد، در واقع سرمایهگذاری مستقیم روی سلامت روان خانوادههاست.
امنیت زنان؛ پیششرط توسعه اجتماعی
هیچ برنامه فرهنگی، آموزشی یا اقتصادی در شهری که زنانش احساس امنیت ندارند، به موفقیت نمیرسد. مبارزه با مواد مخدر، اگر با نگاه خانوادهمحور و زنمحور دنبال شود، میتواند یکی از مؤثرترین ابزارهای پیشگیری از فروپاشی اجتماعی باشد.
امنیت زنان و کودکان، نه لطف حاکمیت است و نه امتیاز ویژه؛ یک حق بنیادین انسانی است. هر اقدامی که این حق را تقویت کند، شایسته حمایت، مطالبهگری و تداوم است.
زنان بیدار؛ امنیت پایدار، از خانواده آغاز میشود
ارسال نظر