به گزارش زنان بیدار ، امروز، ۱۹ آذرماه، سقز با صدایی بلند از خواب معمول روزانه بیدار شد؛
صدایی شبیه قدمهای زنانی که آمدهاند جهان کوچک یک شهر را بزرگتر کنند.
بیستمین جشنواره بینالمللی تئاتر کُردی آغاز شد؛ اما آغاز این جشنواره، بیش از هر چیز نشانهای است از قدرت زنانی که ستونهای دیدهنشده هنر کُردیاند.
در حالی که مردم با شوق در خیابانها قدم میزنند، نگاهها ناخودآگاه روی چهره زنانی میافتد که در گروههای مختلف نمایشی، از بیجار تا کرمانشاه، از سنندج تا ارومیه، آمده اند تا داستانهایشان را بر صحنه بگذارند؛
داستانهایی که گاهی فریادند، گاهی زمزمه، اما همیشه حقیقت.
در جشنواره بیستم، حضور زنان فقط یک «حضور ظاهری» نیست؛
آنها روح جشنواره هستند.
از کارگردانان جوانی مثل نیلوفر قلعهشاخانی گرفته تا بازیگران زن گروههای داخلی و خارجی—همه با خود جهانی از تجربه، زخم، امید و شهامت را به سقز آورده اند.
امروز سالنها فقط برای نمایش باز نشده اند؛
برای روایت زنانی باز شده اند که سالهاست پشت صحنه تاریخ این سرزمین ایستادهاند و حالا، روی صحنهاند.
جشنواره امسال، در همان ساعات نخست رونمایی از پوستر جشنواره در روزهای گذشته، پیام خودش را بدون هیچ شعار اضافی به همه رساند:
«صدای زن، رنگ این جشنواره است.»
در سالنها، وقتی چراغ اول روشن شود، نگاهها با احترام بر صحنه خواهد نشست؛
صحنهای که قرار است مادران، دختران، شاعرزنان، هنرمندان، بازیگران و کارگردانان کُرد روایتهایشان را در آن فریاد کنند.
سقز امروز فقط میزبان فرهنگ نیست؛
میزبان بیداری زنانهای است که در دل هر نمایش، هر حرکت، هر نقش و هر مکث جریان دارد.
زنانی که از دهوک، حلبچه، ماردین و سوریه روی صحنه خواهند رفت، همان زنانیاند که سالهاست جنگ، مهاجرت، درد، خستگی و امید را زیستهاند و حالا آمدهاند تا با زبان تئاتر بگویند:
«ما هنوز ایستادهایم.»
جشنواره بیستم، در همین روز نخست و دقایق اولیه، ثابت کرده است که هنر وقتی زن را جدی بگیرد، عمیقتر، انسانیتر و ماندگارتر میشود.
امروز زنان به سقز نیامدهاند که فقط بازی کنند؛
آمدهاند که جهان را به یاد بیاورند.
«زنان بیدار؛ جایی که صدای زن، صحنه را از نو بنا میکند.»
ارسال نظر